زین گونه که من به نیستی خرسندم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1250

زین گونه که من به نیستی خرسندم

چندین چه دهید بهر هستی پندم

روزی که به تیغ نیستی بکشندم

گرینده‌ی من کیست بر او می‌خندم

نوشته‌های مرتبط

اندر طلب دوست همی بشتابم

ادامه نوشته »

سیلاب گرفت گرد ویرانه ی عمر

ادامه نوشته »

قومی که چو آفتاب دارند قدوم

ادامه نوشته »

ای ساقی جان که سرو سیم اندامی

ادامه نوشته »

هر جان که از او دلبر ما شادانست

ادامه نوشته »

آن دل که به شاهد نهان درنگرد

ادامه نوشته »