از درد همیشه من دوا می‌بینم

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1131

از درد همیشه من دوا می‌بینم

در قهر و جفا لطف و وفا می‌بینم

در صحن زمین به زیر نه طاق فلک

بر هر چه نظر کنم تو را می‌بینم

نوشته‌های مرتبط

باغست و بهار و سرو عالی ای جان

ادامه نوشته »

لا الفجر بقینة و لا شرب مدام

ادامه نوشته »

عشق تو خوشی چو قصد خونریز کند

ادامه نوشته »

آنها که به پیش دلستان میگردم

ادامه نوشته »

شادی کردم چو آن گهر شد جفتم

ادامه نوشته »

در نوبت عشق چشم باشد بر یار

ادامه نوشته »