گه باده لقب نهادم و گه جامش

مولانا – کلیات شمس تبریزی

رباعی شماره 1005

گه باده لقب نهادم و گه جامش

گاهی زر پخته گاه سیم خامش

گه دانه و گاه صید و گاهی دامش

این جمله چراست تا نگویم نامش

نوشته‌های مرتبط

درد و زخم ار زلف تو در چنگ آید

ادامه نوشته »

فصلیست چو وصل دوست فرخنده شده

ادامه نوشته »

من سیر نیم ولی ز سیران سیرم

ادامه نوشته »

آن لحظه که آن سرو روانم پرسید

ادامه نوشته »

عشق تو گرفته آستین میکشدم

ادامه نوشته »

ای آنکه به کوی یار ما افتادی

ادامه نوشته »