
شمس مغربی – غزل شماره 97
دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظر
چشم در منظور و ناظر لیک از وی بی خبر
گر چه عالم را به چشم دوست بیند دیده لیک
از نظر پنهان بود پیوسته آن نور بصر
دل بسان گوی سرگردان و غافل زانکه او
در خم چوگان زلف دوست دارد مستقر
نیست بیرون از خم چوگان زلفش یک زمان
دل که چون گویی همی گردد در این میدان به سر
من نمیدانم که عالم چیست یا خود کیست آنک
عقل و نفس و جسم و چرخش خوانی و شمس و قمر
با همه سرگشتگی و جنبش و نور و صفات
بی خبر گردون ز گردون ماه از مه خور ز خور
ای دل ار خواهی که بینی دلبر را عیان
پاک و صافی ساز خود را وآنگهی در خود نگر
در صفای خویشتن باید رخ دلدار دید
زانکه تو آیینه ای و دوست در تو جلوه گر
چونکه مطلوب تو از تو نیست بیرون بعد از این
مغربی در خویشتن باید تو را کردن سفر



