ورود / عضویت



بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود - ادبستان شعر پارسی % %

بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود

شمس مغربی – غزل شماره 86

بیرون دوید یار ز خلوتگه شهود

خود را به شکل جمله جهان هم به خود نمود

اسرار خویش را به هزاران زبان بگفت

گفتار خویش را به همه گوش ها شنود

در ما نگاه کرد هزاران هزار یافت

در خود نگاه کرد همه جز یکی نبود

در هر که بنگرید درو غیر خود ندید

چون جمله را به رنگ خود آورد در وجود

یک نکته گفت یار ولیکن بسی شنید

یک دانه کشت دوست ولیکن بسی درود

خود را بسی نمود به خود یار جلوه گر

لیکن نبود هیچ نمودی چون این نمود

از دست نیستی همه عالم خلاص شد

تا یار سر جهان در گنج نهان گشود

کس در جهان نماند کزو مایه ای نبرد

آن مایه بود مایه ی اصل و زیان و سود

با آنکه شد غنی همه عالم ز گنج او

یک جو ازو نکاست نه در وی جو فزود

چون مغربی هر آنکه بر آن گنج راه یافت

بگشود بر جهان کف بذل و عطا و جود

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤