
شمس مغربی – غزل شماره 168
مرا آن لبت خندان تازه
دمادم می فرستد جان تازه
به چشم جان تازه هر زمانی
نماید چهره ی جانان تازه
دهد هر ساعتی طفل دلم را
نگارین شیر از پستان تازه
ز دریای دل و جانم برآرد
دمادم لولو و مرجان تازه
هزاران لعل و مروارید ریزد
به خنده زان لب و دندان تازه
برون آید مرا در جان و در دل
هزاران روضه و بستان تازه
نماید هر زمانی معجزی نو
بیارد حجت و برهان تازه
نویسد دم به دم بر مصحف دل
به دست خویشتن ایمان تازه
پیاپی آیدم از جانب او
به سوی جان و دل مهمان تازه
چو مهمانی بیاید تازه از راه
برای او فرستد خوان تازه
ولیعهد خودش سازد دگر بار
نویسد بهر او فرمان تازه
قدیمی عهد را سازد مجدد
کند با مغربی پیمان تازه



