
مخفی بدخشی – غزل شماره 9
دولت سه روزه
برخیز که فصل گل و ایام شباب است
رفتن ز حرم جانب میخانه ثواب است
ابروی تو شد قبله و محراب نمازم
چشمان تو پیمانه و هم جام شراب است
باز آی که بی روی توام مجلس احباب
گر روضه ی خلد است مراعین عذاب است
تنها نه دل من شده ویران به نگاهت
از غمزه ی خونریز تو صد خانه خراب است
از بس که زند دست به زلفین تو هر دم
از خون دلم پنجه ی مشاطه خضاب است
بر طاق دو ابروی تو چشمان سیاهت
مست است که افتاده به محراب و به خواب است
با دولت سه روزه مشو غره چو بلبل
دوران گل و عیش جهان پا به رکاب است
قاصد تو ببر نامه ی مخفی سوی دلدار
آنهم که جوابی نفرستاد جواب است



