
قدسی مشهدی- رباعی شماره 1
آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
چون خواند به باغِ وصلِ خود دوش مرا،
از بس که به خدمت ایستادم پیشش
رفتارْ چو سرو شد فراموش مرا

قدسی مشهدی- رباعی شماره 1
آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
چون خواند به باغِ وصلِ خود دوش مرا،
از بس که به خدمت ایستادم پیشش
رفتارْ چو سرو شد فراموش مرا