رهی معیری – غزلیات
شماره 17
گلبانگ رود ( 1 )
نوای آسمانی آید از گلبانگ رود امشب
بیا ساقی که رفت از دل غم بود و نبود امشب
فراز چرخ نیلی ناله ی مستانه ای دارد
دل از بام فلک دیگر نمی آید فرود امشب
که بود آن آهوی وحشی چه بود آن سایه ی مژگان ؟
که تاب از من ستاند امروز و خواب از من ربود امشب
به یاد غنچه ی خاموش او سر در گریبانم
ندارم با نسیم گل سر گفت و شنود امشب
ز بس بر تربت صائب عنان گریه سر دادم
رهی از چشمه ی چشمم خجل شد زنده رود امشب
واژگان دشوار : 1- این شعر در شهر اصفهان و بر مزار صائب تبریزی در اردیبهشت ماه 1324 سروده شد.