گر دل به کسی دهند باری به تو دوست

سعدی-رباعی شماره 29
گر دل به کسی دهند باری به تو دوست
کت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست
از هر که وجود صبر بتوانم کرد
الّا ز وجودت که وجودم همه اوست
معنی بیتهای شعر
گر دل به کسی دهند باری به تو دوست / کت خوی خوش و بوی خوش و روی نکوست
اگر قرار باشد دل را به کسی بسپارند، شایسته است که آن را به تو، ای دوست، بسپارند؛ زیرا تو خوی خوش، بوی خوش و چهرهای نیکو داری.
از هر که وجود صبر بتوانم کرد / الّا ز وجودت که وجودم همه اوست
از وجود هر کسی میتوانم دوری و شکیبایی کنم، جز از وجود تو؛ زیرا تمام هستی من به تو وابسته است.
تفسیر کلی
شاعر در این رباعی، معشوق را به سبب خوشخویی، خوشبویی و نیکورویی شایسته دلباختگی میداند. او میگوید از حضور هر کسی میتواند چشم بپوشد و دوری او را تحمل کند، اما از معشوق نمیتواند جدا شود. دلیل این ناتوانی آن است که هستی و هویت عاشق به وجود محبوب وابسته شده و او را تمام وجود خویش میبیند. این شعر بیانگر عشق عمیق، دلبستگی کامل و یگانگی عاشق و معشوق است.



