هرگز بود آدمی بدین زیبایی

سعدی-رباعی شماره 175
هرگز بود آدمی بدین زیبایی
یا سرو بدین بلند و خوش بالایی
مسکین دل آن که از برش برخیزی
خرم تن آن که از درش بازآیی
معنی بیتهای شعر
هرگز بود آدمی بدین زیبایی / یا سرو بدین بلند و خوش بالایی
آیا هیچ انسانی با این اندازه زیبایی وجود دارد؟ یا هیچ سروی با این بلندی و قامت خوش و دلانگیز هست؟
مسکین دل آن که از برش برخیزی / خرم تن آن که از درش بازآیی
بیچاره است دل کسی که از کنار او دور شوی، و خوشبخت و شادمان است کسی که از درِ او بازگردی.
تفسیر کلی
این رباعی در ستایش زیبایی خیرهکننده و قامت دلآرای محبوب سروده شده است و او را از هر انسان و سروی زیباتر و بلندتر میداند. شاعر چنان شیفته محبوب است که دور شدن از او را مایه درماندگی دل و غمانگیزی جان میشمارد. در مقابل، بازگشتن از آستان او را سبب شادی و خرمی تن و روان میداند. شعر نشان میدهد که حضور محبوب برای عاشق سرچشمه آرامش و دوری از او موجب اندوه و بیقراری است.



