ورود / عضویت



چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو همراه با معنی و تفسیر

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو — (همراه با معنی و تفسیر)

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو



سعدی-رباعی شماره 167

 

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو

آخر دل آدمی نه سنگ است و نه رو

آن کس که نه راست طبع باشد نه نکو

نه عاشق کس بود نه کس عاشق او

 

معنی بیت‌های شعر

چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو / آخر دل آدمی نه سنگ است و نه رو

هرگاه شکوه و مقام، زیبایی و رنگ‌وبو پدیدار شود، دل آدمی که سنگ نیست، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

آن کس که نه راست طبع باشد نه نکو / نه عاشق کس بود نه کس عاشق او

کسی که سرشت درست و خوی نیکو نداشته باشد، نه خود عاشق کسی می‌شود و نه کسی به او عشق می‌ورزد.

تفسیر کلی

سعدی در این رباعی ناپایداری جاه و جلال، زیبایی و جلوه‌های ظاهری را یادآور می‌شود و می‌گوید دل آدمی در برابر این جذابیت‌ها بی‌احساس و سخت نیست. با این حال، ارزش حقیقی انسان را در راستیِ طبع و نیک‌خویی می‌داند، نه در ظاهر و مقام. کسی که از صداقت و نیکی بی‌بهره باشد، نمی‌تواند محبت راستین در دل دیگران پدید آورد. بنابراین، عشق و محبوبیت پایدار نتیجهٔ اخلاق نیک و شخصیت شایسته است، نه برخورداری از زیبایی و شکوه ظاهری.

‫«محتوای این بخش با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی تهیه و تحت نظارت و ویرایش تیم تحریریه سایت، نهایی شده است.»

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤