در این بخش معماهای خواجوی کرمانی نوشته شده است.
برای خواندن هر شعر، روی آن کلیک کنید :
شعر شماره 1 : آنک هستم ز خاک درگه او
شعر شماره 2 : آنک بر سر و عارض چو گلیست
شعر شماره 3 : سالکی را که دید پیوسته
شعر شماره 4 : آنک نبود غمش ز مثل منی
شعر شماره 5 : گفتمش ای ماهرو نام تو خود چیست گفت
شعر شماره 6 : پریرویی که از ما ناورد یاد
شعر شماره 7 : بستان ز کتاب حرف اول
شعر شماره 8 : حرف سوم سه چون بیندازی
شعر شماره 9 : نام صنمی که می نبینم بازش
شعر شماره 10 : آنک جعدش مرغ دل را دام بود
شعر شماره 11 : آنچه ما راست بر یمین و یسار
شعر شماره 12 : هفتاد و هشت نام یکی حور پیکرست
شعر شماره 13 : سر سگ برکن و باقیش مضاعف گردان
شعر شماره 14 : دندان کلب چون شکنی جزو قالبش
شعر شماره 15 : آیا چه خوش بود بگه صبح در چمن
شعر شماره 16 : سرو قبا پوش من قباش بگردان
شعر شماره 17 : اگر نام یارم ندانی که چیست
شعر شماره 18 : نسخه های مصحّف مغلوب
شعر شماره 19 : تصحیف شکوفه را به دست آر
شعر شماره 20 : بدری که بود در شب گیسوش قمر
شعر شماره 21 : کام جانم هیچ می دانی که چیست
شعر شماره 22 : قلب قلب قلب با قلب جگر
شعر شماره 23 : نام آن لاله روی عنبر موی
شعر شماره 24 : کاف را بستان و در زا ضرب کن
شعر شماره 25 : شست در هنگامه میباید فکند
شعر شماره 26 : معیّن با تو گفتم گر بدانی
شعر شماره 27 : با زرده ی خایه یار کن ضم
شعر شماره 28 : پس نام پیمبری به دست آر
شعر شماره 29 : کسی که زر به کسان داد و دستگیری کرد
شعر شماره 30 : آنک مرغ جان مشتاقان اسیر دام اوست
شعر شماره 31 : بدری که سایه بر سرش افکنده است شب
شعر شماره 32 : یاری که نام او نتوان گفت پیش کس
شعر شماره 33 : نیمه ی دخنه بفکن از ارزیز
شعر شماره 34 : نیزه ی مقلوب را تصحیف کن
شعر شماره 35 : در دست برادر پدر بین
شعر شماره 36 : چو سر برزد از برج شیر آفتاب
شعر شماره 37 : چون برآرد آفتاب از قلب دریا ماهئی
شعر شماره 38 : نام آن ماه که خورشید پری رویان است
شعر شماره 39 : گر پدر را ای پیر چون کودکان بابا نخوانی
شعر شماره 40 : آهو بره را چون سر و دم ببریدم
شعر شماره 41 : نام صنمی که مثل او دیده ندید
شعر شماره 42 : بچه ی مرغ تا نگردانی
شعر شماره 43 : چو با زر مرا پیش شاه آوری
شعر شماره 44 : حرفی بفکن ز نام و آنگه بشمار
شعر شماره 45 : آنک او ده یک قدّش نبود سرو روان
شعر شماره 46 : شراب بر سر مو ریز و طرف بستان گیر
شعر شماره 47 : نام سرو لاله رخ دانی که چیست
شعر شماره 48 : با فضله ی زنبور چو یک نیمه ی هاون
شعر شماره 49 : قلب عکس و عکس قلب قلب را ترکیب کن
شعر شماره 50 : گفتمش نام تو ای سیمین تن آخر چیست گفت
شعر شماره 51 : ماهی که فتاده بینی او را در شست
شعر شماره 52 : یار من آن صنم که به خوبیش یار نیست
شعر شماره 53 : پسته دهنی که مستم از بادامش
شعر شماره 54 : آن یار که جان و دل گروگان وی است
شعر شماره 55 : بر جای سرمه چو بخوانی سر سال
شعر شماره 56 : ای ترک سمن عذار خونریز
شعر شماره 57 : عین چون در میان صاد نهی
شعر شماره 58 : ای جوان چون نام دلدارم نمی دانی که چیست
شعر شماره 59 : هر چند تنم چو موی آن سیمتن است
شعر شماره 60 : فرشی که فکندم از پی آرامش
شعر شماره 61 : ببوی شست سر زلف یار اگر داری
شعر شماره 62 : دی بر سر کو ستاده دیدم پسری
شعر شماره 63 : قلب نعل و پای مقلوب مصحّف را بزن
شعر شماره 64 : آن یار کجاست کآخر روز او را
شعر شماره 65 : نام آنکو صد یک حسنش نباشد آفتاب
شعر شماره 66 : یک جزو ز جزوهای فخری نامه
شعر شماره 67 : آن لحظه که بفکنند پنجاه ز شست
شعر شماره 68 : دندان اسب بشکن و شه را برو نشان
شعر شماره 69 : دندان عسس ز زیر و بالا بشکن
شعر شماره 70 : نام آنکو مرا ز غصّه بکشت
شعر شماره 71 : آه مقلوب در میانه ی شب
شعر شماره 72 : شه در بر ما نام پری پیکر ماست
شعر شماره 73 : این طرف نگر که وقتی از عالم ذوق
شعر شماره 74 : آنک افتاد چو ماهی دل من در دامش
شعر شماره 75 : آخر اول بگیر و اول آخر
شعر شماره 76 : نام شه ملک چین قلب قلبست
شعر شماره 77 : دلدار مرا که بی همال افتادست
شعر شماره 78 : آن مه خورشید پیکر را لقب
شعر شماره 79 : آنک دل را به وصلش امیدّست
شعر شماره 80 : نام رخی کز مه رخان مثلش ندیدم در جهان
شعر شماره 81 : نام آن آفتاب مشک نقاب
شعر شماره 82 : ای برده به مکر و حیله از دستان دست
شعر شماره 83 : آن سرو را نگر چو الف در میان زین
شعر شماره 84 : تو را که ملک به دست برادر پدرست
شعر شماره 85 : ای مفخر روزگار و ای صدر زمن
شعر شماره 86 : برگیر چهار برگ گشنیز و بنه
شعر شماره 87 : نام تو که هست چون منت بنده هزار
شعر شماره 88 : آب معکوس در میان شراب
پایان اشعار این بخش
