
بیدل دهلوی- غزل شماره 816
میی که شوخی رنگش جنون افلاک است
به خاتم قدح ما نگین ادراک است
خمیر قالب من بود لای خم کامروز
کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است
مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور
که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است
فروغ جوهر هر کس به قدر همّت اوست
به چشم آتش اگر سرمهای است خاشاک است
ز صیدگاه تعلّق همین سراغت بس
که هر کجا دلی آویخته است فتراک است
نگه ز دیدۀ ما پرتوی نداد برون
چراغ آینه از دودمان امساک است
دلم به الفت ناز و نیاز میلرزد
که رنگ جلوه حریرست و دیده نمناک است
جهان ز بسکه هجوم غبار دل دارد
نگاه از مژه بیرون نجسته در خاک است
تپیدن آینهٔ ماست ورنه زین دریا
حساب موج به یک آرمیدنش پاک است
به غیر وهم دگر چیست مانعت بیدل
تو پر فشانی و از ششجهت قفس چاک است



