
بیدل دهلوی- غزل شماره 1870
عالم همه داغست و ندارد اثرِ داغ
در لالهسِتان نیست کسی را خبر داغ
دل قابلِ گل کردن اسرارِ جنون نیست
در زیر سیاهی است هنوزم سحر داغ
نقش پی خورشید همان ظلمت شام است
از شعله سراغی ندهد جز اثر داغ
محو کف خاکستر خویشم که تب عشق
اخگر صفتم پنبه دماند از جگر داغ
عالم همه در دیدهٔ عشّاق سیاه است
بر دود تنیده است هجومِ نظر داغ
کس ساغرِ تحقیق ز تقلید نگیرد
تا دل بوَد از لاله نپرسی خبر داغ
رنگی دگر از گلشن رازم نتوان چید
نخلی است جنون شعله بهارِ ثمرِ داغ
عمریست به حیرتکدهٔ عجز مقیمم
در نقش قدم سوخت دماغ سفر داغ
فریاد که شد عمر ز نومیدی مطلب
خاکی نفشاندیم جز آتش به سر داغ
از هیچ گلی بوی وفایی نشنیدیم
دل داغ شد و حلقه زد آخر به در داغ
در زنگ خوش است آینهٔ سوخته جانان
بیدل نکشی جامهٔ ماتم ز بر داغ



