
بیدل دهلوی- غزل شماره 938
ادب چون ماه نو امشب پیِ تکلیفِ من دارد
قدح کج کرده صهبایی که شرم از ریختن دارد
به وضعِ غنچه فرصت میدهد آواز گلها را
که لب زنهار مگشایید خاموشی چمن دارد
ز ساز و برگ آسایش چه دارد منعم غافل؟
همه گر نام دارد در زمین آب کن دارد
چنین کز دیدهها پوشیدهاند احوالِ مجنونم
همه گر خون شوم عریانی من پیرهن دارد
ز انگشتِ شهادت این نوایم گوش میمالد
که سوی او اشارت هم ز خود برخاستن دارد
ازین محفل به جایی رو که در یاد کسان نایی
وگرنه در عدم هم رفتنت باز آمدن دارد
بسوز و محو شو تا عشق گردد فارغ از رنجت
شرارِ سنگِ بت پُر انتظار برْهمن دارد
به پیری تا کجا خوابِ سلامت آرزو کردن؟
خمیدن سایه بر بنیادِ دیوارِ کهن دارد
نمیدانم کجا دزدم سر از بیداد مژگانش
که دل تا دیده یک تیر تغافل پر زدن دارد
شکوهِ ناز میبالد ز پهلویِ نیاز اینجا
کلاه او شکست آراست تا رنگم شکن دارد
بغل وامیکند گَردِ چمن خیزِ خرام او
که امشب انجمن مهتاب و بوی یاسمن دارد
دل از ننگ آب شد بیدل که پیشِ لعلِ خاموشش
تبسّم میکند موجِ گهر گویی دهن دارد



