
بیدل دهلوی- غزل شماره 1911
مگو پیام وفا، جسته جسته دارد رنگ
هزار نامه به خطّ شکسته دارد رنگ
به عالمی که خیال تو میکند جولان
غبار هم چو شفق دسته دسته دارد رنگ
هوای وادی شوق تو بسکه گلخیز است
چو شمع خار به پا گر شکسته دارد رنگ
نه گل شناسم و نی غنچه، اینقدر دانم
که جلوهٔ تو به دلهای خسته دارد رنگ
هوس هزار گل و لاله گو بهم ساید
کفت همان ز حنای نبسته دارد رنگ
برون نرفته ز خود، سیر خود چه امکانست؟
شرار در گره رنگ جسته دارد رنگ
طربپرستی از افسردگی برآ بیدل
که شعله نیز ز پا تا نشسته دارد رنگ



