
بیدل دهلوی- غزل شماره 386
هر کجا بی رویت از چشمم برون میگردد آب
گر همه در پردهٔ خار است خون میگردد آب
دل به سعی اشک در راه تو گامی میزند
آتشی دارم که از بهر شگون میگردد آب
صافی دل خواهی از سیر و سفر غافل مباش
تختهٔ مشق کدورت از سکون میگردد آب
نرم خویان را به بیتابی رساند انفعال
ترک خودداری کند چون سرنگون میگردد آب
آرمیدن بیقرار شوق را افسردگی ست
چون به یکجا میشود ساکن زبون میگردد آب
روز ما شب گشت و ما بی اختیار گریهایم
هر که در دود افتد از چشمش برون میگردد آب
عرض حاجت میگدازد جوهر ناموس فقر
آه کاین گوهر ز دست طبع دون میگردد آب
اعتبارت هر قدر بیش است کلفت بیشتر
تیرگی بالد ز دریا چون فزون میگردد آب
دل ز ضبط گریه چندین شعله توفان میکند
تا سر این چشمه میبندم جنون میگردد آب
بسکه سر تا پایم از درد تمنایت گداخت
همچو موجم در رگ و پی جای خون میگردد آب
زین خمار آباد حسرت بادهای پیدا نشد
شیشهام از درد نومیدی کنون میگردد آب
دل به توفان رفت هر جا جوهر طاقت گداخت
خانه سیلابی ست بیدل گر ستون میگردد آب



