
بیدل دهلوی- غزل شماره 385
وقت پیری شرم دارید از خضاب
مو، سیاهی دیده است اینجا به خواب
چشم دقت جوهری پیدا کنید
جز به روزن ذره کم دید آفتاب
اعتبارات آنچه دارد ذلت است
تا گهر گل کرد رفت از قطره آب
چشم بستن رمز معنی خواندن است
نقطه میباشد دلیل انتخاب
جمع علم افلاس میآرد نه جاه
بیشترها پوست میپوشد کتاب
زین بهارت آنچه آید در نظر
عبرتی گردیده باشد بی نقاب
سوزعشقی نیست ورنه روشن است
همچو شمعت پای تا سر فتح باب
جز روانی نیست در درس نفس
سکته میخواند ز لکنت شیخ و شاب
انفعالم خودنمایی میکند
غم ندارد در جبین موج سراب
فرع از بس مایل اصل خود است
شیشه را انگور میداند شراب
فرصت از خود گذشتن هم کم است
یک عرق پل بر نفس بند ای حباب
از مکافات عمل غافل مباش
آتش ایمن نیست از اشک کباب
ما و من بی نسبت است آنجا که اوست
با کتان ربطی ندارد ماهتاب
آن شکار افکن به خونم تر نخواست
چشم و مژگان بود فتراک و رکاب
بیدل استغنا همین یأس است و بس
دست بردار از دعای مستجاب



