
بیدل دهلوی- غزل شماره 1151
جنونی با دلِ گمگشته از کوی تو میآید
دماغِ من پریشان است یا بوی تو میآید؟
رمِ طرزِ نگاهت عالمِ نازِ دگر دارد
خیال ست اینکه در اندیشه آهوی تو میآید
ندانم دل کجا مینالد از دردِ گرفتاری
صدای چینیی از چین گیسوی تو می آید
زغیرت جای مینای تغافل تنگ میگردد
اشارت گر به سیر طاق ابروی تو میآید
کناری نیست کان سیب ذقن حسرت نبرد آنجا
به این شور جنون غلتیدن از کوی تو میآید
گلِ باغِ چه نیرنگ است تمهیدِ جنونِ من
که بر خود تا گریبان میدرم بوی تو میآید
اگر بر خود نپیچم بر کدامین وضع دل بندم
درین صورت به یادم پیچش موی تو میآید
من و بر آتشِ دل آب پاشیدن چه حرف است این
جبین هم گر نم آرد شرمم از خوی تو میآید
چه آغوش است یارب موجهٔ دریای رحمت را
که هرکس ره ندارد هیچ سو، سوی تو میآید
به خوابِ عافیت مختارِ قدرت باش تا محشر
اگر گرداندنی از سعی پهلو تو میآید
دو روزی موج گوهر حیرت کارت غنیمت دان
روانی رفت از آبی که در جوی تو میآید
به گردون کفّهٔ قدرت رسید از دعویِ باطل
چه خودسنجی است کز سنگ ترازوی تو میآید
کشیدی سر به جیب امّا نبردی بوی تحقیقی
هنوز آیینه صیقلخواهِ زانوی تو میآید
چو شمع از تیغ تسلیمِ وفا گردن مکش بیدل
اگر سر رفت، گو رو، رنگ بر روی تو میآید



