
بیدل دهلوی- غزل شماره 2848
یک تار مو گر از سر دنیا گذشتهای
صد کهکشان ز اوج ثریّا گذشتهای
بار دل است این که به خاکت نشانده است
گر بینفس شوی، ز مسیحا گذشتهای
ای هرزه تازِ عرصهٔ عبرت! ندامتی
چون عمر مفلسان به تمنّا گذشتهای
جمعیّت وصول، همان ترک جستجوست
منزل دمیدهای اگر از پا گذشتهای
ای قطرهٔ گهر شده! نازم به همّتت
کز یک گره پُل از سر دریا گذشتهای
در خاک ما غبار دو عالم شکستهاند
از هر چه بگذری، ز سر ما گذشتهای
ای جادهات غرورِ جهان بلند و پست!
لغزیدهای گر از همه بالا گذشتهای
اشکیست بر سر مژه بنیاد فرصتت
مغرور آرمیدنی، امّا گذشتهای
حرف اقامتت مَثَل ناخن است و مو
هر جا رسیده باشی از آنجا گذشتهای
برق نمودت آمد و رفت شرار داشت
روشن نشد که آمدهای یا گذشتهای؟
بیدل دماغ ناز تو پَر میزند بهعرش
گویا به بال پشّه ز عنقا گذشتهای



