ورود / عضویت



از خیالت وحشت‌اندوزِ دلِ بی‌کینه‌ام - ادبستان شعر پارسی % %

از خیالت وحشت‌اندوزِ دلِ بی‌کینه‌ام

بیدل دهلوی- غزل شماره 1962

 

از خیالت وحشت‌اندوزِ دلِ بی‌کینه‌ام

عکس را سیلاب داند خانهٔ آیینه‌ام

بسکه شد آیینه‌ام صاف از کدورت‌های وهم

راز دل تمثال می‌بندد برون سینه‌ام

کاوش از نظمم گهرهای معانی می‌کشد

ناخنِ دخل است مفتاحِ درِ گنجینه‌ام

طفل اشکم‌، سر خط آزادی‌ام بیطاقتی است

فارغ از خوف و رجای شنبه و آدینه‌ام

حیرت احکامِ تقویمِ خیالم خواندنی است

تا مژه‌واری ورق گردانده‌ام، پارینه‌ام

در خراشِ آرزویم بس که ناخنها شکست

آشیان جغد باید کرد سیر از سینه‌ام

تیغ چوبین را به جنگ شعله رفتن صرفه نیست

دل بپرداز ای ستمگر از غبار کینه‌ام

قابل برقِ تجلّی نیست جز خاشاک من

حسن هر جا جلوه‌پرداز است من آیینه‌ام

تا کجا از خود برآیم، جوهرِ سعیم گداخت

بر هوا بسته است تشویش نفسها زینه‌ام

بیدل از افسردگیها، جسمم آخر بخیه ریخت

ابر نیسانی برآمد خرقهٔ پشمینه‌ام

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤