
بیدل دهلوی- غزل شماره 2847
یاد باد آن کز تبسّم فیض عامی داشتی
در خطاب غیر هم با من پیامی داشتی
یاد باد آن ساز شفْقَتها که بی ناموس غیر
در بساط تیره روزان عیش شامی داشتی
یاد باد ای حسرتِ بنهاده پا از دل برون
چون نگه در چشم حیران هم مقامی داشتی
گاه گاهی با وجود بینیازیهای ناز
خدمتی ارشاد میکردی، غلامی داشتی
آمد آمد خاک مشتاقان به گردون میرساند
یک دو گام آنسوی تمکین طرفه کامی داشتی
کردی از اهل وفا یکباره قطع التفات
در تغافل سخت تیغ بینیامی داشتی
اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد؟
چون نگاه بینیازان سیر بامی داشتی
ما همان خاکیم، اکنون انفعال از ما چرا؟
پیش ازین هم با همه تمکین، خرامی داشتی
سوخت دل در انتظار گِرد سر گردیدنی
آخر ای بدمست! گاهی دور جامی داشتی
تیغ هم بر بیدل ما مدّ احسان بود و بس
گر به حکم ناز، میل انتقامی داشتی



