
بیدل دهلوی- غزل شماره 35
ای جگرها داغدار شوق پیکان شما
چاک های دل نیام تیغ مژگان شما
ازشکست کار ما آشفته حالان نسخهای ست
دفتر آشوب یعنی: سنبلستان شما
شعله در جانیکه خاک حسرت دیدار نیست
خاک در چشمی که نتوان بود حیران شما
از هجوم اشک بر مژگان گهرها چیدهایم
در تمنّای نثار لعل خندان شما
یارب این خال است یا جوش لطافت های حسن
مینماید دانهای سیب زنخدان شما
تا قیامت جوهر وآیینه میجوشد به هم
از غبارم پاک نتوان کرد دامان شما
پیکر من از گداز یأس شد آب و هنوز
موج میبالد زبان شکر احسان شما
کی بود یارب که در بزم تبسم های ناز
چشم زخمم سرمه گیرد از نمکدان شما
یکسر مو خالی از پرواز شوخی نیست حسن
صد نگه خوابیده در تحریک مژگان شما
با شکست زلف نتوان اینقدر پرداختن
رنگ ما هم نسبتی دارد به پیمان شما
کوشش ما پای خواب آلودۀ دامان ماست
جز شما سر بر نیارد از گریبان شما
بیدل آشفتۀ ما بوی جمعیت نبرد
تا به کی در حلقۀ زلف پریشان شما



