
بیدل دهلوی- غزل شماره 161
خواجه ممکن نیست ضبط عمر و حفظ مالها
جادهٔ بسیار دارد آب در غربالها
گر همین کوس و دهل باشد کمال کر و فر
غیر رسوایی چه دارد دعوی اقبالها
سادگی مفت نشاط انگارکاینجا حسن هم
جامه نیلی میکند از دست خط و خالها
پیچ و تاب خشک دارد در کمین ما و منت
بر صریر خامه تاری بسته گیر از نالها
کوشش افلاک از موی سپیدت روشن است
تاب ده نومیدی از ریشیدن این زالها
شعلهٔ هستی مآلش گر همین خاکستر ست
رفته میپندار پیش از کاروان دنبالها
زیر چرخ آثار کلفت تا کجا خواهی شمرد
شیشهٔ ساعت پر است از گرد ماه و سالها
شکوهات از هر که باشد به که در دل خون شود
شرم کن زان لب که گردد محضر تبخالها
عرض دین حق مبر در پیش مغروران جاه
سعی مهدی برنمیآید به این دجالها
خلق را ذوق تعلق توأم طاووس کرد
رنگ هم افتاد پروازش به قید بالها
میفروشد هر کسی ما را به نرخ عبرتی
جنس ما عمری ست فریادی ست از دلالها
حیرت آیینهام بیدل تماشا کردنی ست
ناز صیقل دارم از پامالی تمثالها



