
بیدل دهلوی- غزل شماره 2595
تبسّم تا چه گل ریزد ز لعل می فروش او
تغافل غنچه ها چیده است از وضع خموش او
خوشا ذوقِ نویدِ وصلِ تمهیدِ ز خود رفتن
که غیر از اضطراب دل نمی باشد سروش او
دراین صحرای نومیدی، بنازم ناتوانی را
که بار هر که سنگین گشت، می افتد به دوش او
نگردی از حضور معبد اهل صفا غافل
که دوش صبح می خواهد ادای خرقه پوش او
تمنّا هر نفس فکر معمّای دگر دارد
نمی دانم چه انشا می کند لعل خموش او
ز کسب فیض غافل، طبع خواب آلوده ای دارم
که نور صبح یکسر پنبه می کارد به گوش او
نم پیشانی همّت مچین از قلزم امکان
به رنگ چشمۀ آیینه حیرانست جوش او
خرابات قناعت، بی نیازی نشئه ای دارد
که خورشیدی بوَد ننگ دماغ دُردنوش او
به یاد بزم جم عمریست حسرت می کشم، امّا
از این غافل که داغ امشب ما بود دوش او
ندانم نشئۀ درد که دارد طینت بیدل
که در آینه از تمثال می بالد خروش او



