
بیدل دهلوی- غزل شماره 2342
میام به ساغر اگر خشک شد خمار ندارم
خزان گمست به باغی که من بهار ندارم
هوس چه ریشه کند در زمین شرم دمیدن
چو تخم اشک عرق واری آبیار ندارم
محبّت از دل افسردهام به پیش که نالد؟
قیامت است که من سنگم و شرار ندارم
به حیرتم چه کنم تحفهٔ نوید وصالش؟
نگه بضاعتم و غیر انتظار ندارم
به بحر عشق چه سازند زورق طاقت؟
کنار جوست طلب، لیک من کنار ندارم
کرم کنی اگرم قابل کرم نشناسی
که خاک تا نشوم شکر حق گذار ندارم
تو خواه سر خط گبرم نویس، خواه مسلمان
نگین بیحسم از هیچ نقش عار ندارم
ز سحرکاری نیرنگ عشق دم نتوان زد
برون نجستهام از خلوتی که بار ندارم
اگر کند غم نایابیام کدورتی انشا
سراغم از که طلب میکنی؟ غبار ندارم
فتادهام به خم و پیچ عبرتی که مپرسید
برون بحر شنا دارم، اختیار ندارم
دگر میفکنم ای وهم، در گمان تعیّن
که من اگر همه غیرم، به غیر یار ندارم
حباب و کلفت اسباب بیدل این چه خیالست؟
بجز خمی که به دوش من است، بار ندارم



