
بیدل دهلوی- غزل شماره 2596
چو سرشک، بی سر و پایی ام قدمی نزد به هوای تو
که هزار آبله در عرق بگداختم ز حیای تو
به خرام فتنه مده عنان، که مباد چون دل عاشقان
به ترنگ شیشه زند، جهان ز شکست رنگ حنای تو
خجل است همّت پرگشا، که به فرصتی برَد التجا
دل چاک می کشد از نفس سحر انتظار دعای تو
چمنِ وفا کدۀ کرم نکشد خجالت این ستم
که چو غنچه کاسه نهد به کف، ز دل شکسته گدای تو
به شباب اگر همه خم رسد، من و ما به ربط عدم رسد
نبری گمان که به هم رسد لب من ز حرف ثنای تو
ز سخن خروش تو جلوه گر، ز خموشی آه تو پرده در
به کدام زمزمه سر کند متحیّر من و مای تو
ز فسانۀ منی و تویی چه فروشم آینۀ دویی
به تأمّلی نشدم گره که نبود بند قبای تو
اگر از توام، چه طلب کنم؟ وگر این منم، چه طرب کنم؟
همه انفعال فضولیم، چه فنای من، چه بقای تو
چه جنون به خود تک و تاز من، چه خطا نشیب و فراز من
چه جحیم غفلت ساز من، چه بهشت یاد لقای تو
به چه رنگ صورت خون من ندرد نقابِ جنون من؟
که به آب آینه شسته است اثر حنا کف پای تو
نه به دل زعجز رسا رسم، نه به رمز آینه وارسم
به کجا رسم که به جا رسم، من غافل از همه جای تو
چو سحر به عالم جلوه ات، خجلم ز تهمت اندکی
نفسی که داشتم آب شد زحجاب آینه های تو
منِ بیدل و صف انس و جان، دل خاک تا سر آسمان
به فدای تو، به فدای تو، به فدای تو، به فدای تو



