
بیدل دهلوی- غزل شماره 2560
گلفروش از پرتو شمع من است این انجمن
رنگ میبالید تا گردید رنگین انجمن
عارف از سیر گریبان دهر را دل میکند
میشود خلوت به حکم چشم حق بین انجمن
عالمی رفت از خود و برخاست آشوب جنون
سایهٔ بال پری کردهست سنگین انجمن
بینشان شوقی که نیرنگش برون است از حساب
با فقیران خلوت است و با سلاطین انجمن
گوشهای میخواستم زین دشت بیتابی غبار
مشورت از هرکه جستم گفت: برچین انجمن
گر خورد بر گوشت آواز سپند از مجمری
در وداع وهم دارد رقص تحسین انجمن
تا کجا با هر جنون طبعی طرف باید شدن
لب بهم بند و تهی کن از سخنچین انجمن
زین علایق هیچ چیزت خار دامنگیر نیست
گر تو میخیزی نمیگردد شلایین انجمن
خود گدازی مطلبی چون شمع انشا کردهایم
مصرع ما را ندارد تاب تضمین انجمن
ما حریفان جهدها داریم و تنها میرویم
از گرو تازیست در هر خانهای زین انجمن
بر خود از غوغا نمیچید اینقدر سامان ناز
یاد اگر میکرد از یاران پیشین انجمن
ظاهر و باطن چه دارد غیر هستی و عدم
آن تغافل، این نگاه، آن خلوت و این انجمن
بیدل اینجا ترزبانان مایهٔ دردسرند
شمع گر خاموش گردد گوید آمین انجمن



