ورود / عضویت



تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب - ادبستان شعر پارسی % %

تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب

بیدل دهلوی- غزل شماره 357

تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب

خط مشکینت شکست آرد به حرف آفتاب

دیده در ادراک آغوش خیالت عاجز است

ذره کی یابد کنار بحر ژرف آفتاب

بینی‌ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن

دخل نازش دارد انگشتی به حرف آفتاب

ظلمت ما را فروغ نور وحدت جاذب است

سایه آخر می‌رود از خود به طرف آفتاب

بسکه اقبال جنون ما بلند افتاده است

می‌توان عریانی ما کرد صرف آفتاب

در عرق اعجاز حسن او تماشا کردنی ‌ست

شبنم‌ گل می‌چکد آنجا ز ظرف آفتاب

هر کجا با مهر رخسار تو لاف حسن زد

هم ز پرتو بر زمین افتاد حرف آفتاب

ما عدم ‌سرمایگان را لاف هستی نادر است

ذره حیران است در وضع شگرف آفتاب

بسکه در نظّارهٔ مهر جمال او گداخت

موج شبنم می‌زند امروز برف آفتاب

جانفشانی هاست بیدل در تماشای رخش

چون سحر کن نقد عمر خویش صرف آفتاب

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤