
بیدل دهلوی- غزل شماره 2311
گر چراغ از نفس سوخته بر میکردم
شب هنگامهٔ تشویش سحر میکردم
آرزو در غم نامحرمیِ فرصت سوخت
کاشکی سیر گریبان شرر میکردم
گرد اوهام رهایی نشکستم، هیهات
تا قفس را نفسی بالش پر میکردم
یاد آن دولت بیدارکه در خواب عدم
چشم نگشوده بر آن جلوه نظر میکردم
زان تبسّم که حیا زیر لبش پنهان داشت
چه شناها که نه در موج گهر میکردم
آه، بیدردی فرصت نپسندید از من
آن قدر جهد که خونی به جگر میکردم
فطرت از جوهر تنزیه که در طبع من است
آب میشد اگر اظهار هنر میکردم
این بنایی که جهان خمزدهٔ پستیِ اوست
نردبان داشت اگر زیر و زبر میکردم
امشبم نالهٔ دل اشک فشان پر میزد
چقدر حلّ معمّای شرر میکردم
قدم سعی به جایی نرساندم بیدل
کاش چشمی به نمی آبله تر میکردم



