
بیدل دهلوی- غزل شماره 162
خیال قرب غفلت دوری از انس است محرم را
تبسم های گندم چین دامن گشت آدم را
حوادث کج سرشتان را نبخشد وضع همواری
بود مشکل کشاکش از کمان بیرون برد خم را
ز جرأت قطع کن گر مرد میدانگاه تسلیمی
که تیغ اینجا برش ها میشمارد ریزش دم را
سراغ از هر چه گیری بی نشانی جلوه ها دارد
غبار وحشتی از بال عنقاگیر عالم را
ز تحریک مژه بر پرده های دیده میلرزم
که نوک خامه از هم میشکافد صفحهٔ نم را
اگر از گرد راهت چشم آهو سرمه بردارد
تحیر همچو تار شمع سوزد جوهر رم را
درین محفل ندارد عافیت وضع ملایم هم
اگر بستر وگر بالین همان زخم است مرهم را
به چشم شوخ تا کی عیب جوی یکدگر بودن
مژه برهم زنید و بشکنید آیینهٔ هم را
درین گلشن نقابی نیست غیر از شرم پیدایی
به عریانی همان جوش عرق پوشید شبنم را
کجاندیشان ندارند آگهی از راستان بیدل
ز انگشت است یکسر میل کوری چشم خاتم را



