
بیدل دهلوی- غزل شماره 2282
عمرها شد عرق از هستیِ مبهم داریم
چون سحر در نفس آیینهٔ شبنم داریم
قدردان چمنِ عافیت خویش نهایم
چه توان کرد نصیب از گل آدم داریم
یک نفس آینهٔ انس نپرداخت نفس
فهم کن، اینهمه بهر چه ز خود رم داریم؟
کم و بیش آنچه کسی داشت، رها کرد و گذشت
فرض کردیم کزین داشته ما هم داریم
زندگی پردهٔ سحر است چه باید کردن؟
عشرت هر دو جهان زین دو نفس غم داریم
نگسست از دل ما حسرت ایّام وصال
دامن رفته ز دستیست که محکم داریم
با همه ذوق طلب، طاقت دیدار کراست؟
این هوس به که بر آیینه مسلّم داریم
غیر تسلیم ز ما هیچ نمیآید راست
پا و سر چون خط پرگار به یک خم داریم
گر فضولی نشود ممتحن بست و گشاد
گنجها بر کف دستی است که بر هم داریم
عذر احباب تلافیگر آزار مباد
کوشش زخم به سامان چه مرهم داریم
با همه ربط وفاق، این چه دل افشاریهاست؟
سبحه سان، پا به سر آبلهای هم داریم
شکر هم بیدل از آثار نفاق است اینجا
الفت، آنگه گله! پیداست حیا کم داریم



