
بیدل دهلوی- غزل شماره 1231
در غمت آخِر به جایی کارِ بیدادم رسید
کز تپیدن سرمه شد هرکس به فریادم رسید
مکتبِ آفاق از بس درسگاهِ عبرت است
گوشمالی بود هر حرفی کز استادم رسید
سینه را از تیر و، دل را نیست از زخمِ سنان
بیقدت آن آفتی کز سرو و شمشادم رسید
دامگاهِ شوق چون من صید محرومی نداشت
نالهواری هم نماند از من که صیّادم رسید
عشق ضعفی داشت تا شد با مزاجم آشنا
سیل، شبنم بود تا در محنتآبادم رسید
چون شرر داغِ فنا نتوان زدود از طینتم
چشم زخمی بود معدومی کز ایجادم رسید
گریه گو خون شو که من از یأسِ مطلب سوختم
تا کنم سامان آب، آتش به بنیادم رسید
حسرتی در پردۀ نومیدی دل دشتم
سوختنها چون سپند آخر به فریادم رسید
یار دارد پرسش احوال دورافتادگان
کو فراموشی که گویم نوبت یادم رسید؟
سنگ هم گر واشکافی یار میآید برون
این صدا از بیستون و سعی فرهادم رسید
قاصدِ شوق از کمینِ نارسایی ایمن است
نالهای دارم که در هر جا فرستادم رسید
شعلهٔ افسرده بیدل شهپرِ خاکستر است
در هوایش هرکه رفت از خود به امدادم رسید



