
بیدل دهلوی- غزل شماره 1519
محوِ گریبانِ ادب کی سر به هر سو میزند
موج گهر از ششجهت بر خویش پهلو میزند
واکردن مژگان ادب میخواهد از شرمِ ظهور
اوّل در این گلشن بهار از غنچه زانو میزند
زین باغ هرجا وارسی جهل است با دانش طرف
بلبل به چهچه گر تند قمری به کوکو میزند
تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو
اندیشهٔ داغ پلنگ آتش به آهو میزند
تا آمد و رفت نفس میبافت وهم پیش و پس
ماسوره چون بیرشته شد بیرون ماکو میزند
پست و بلند قصرِ ناز از هم ندارد امتیاز
آن چینِ مایل از جبین پهلو بر ابرو میزند
شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم
هر سورهٔ تمثال من آیینهٔ او میزند
داغم مخواه ای انتظار از تهمت افسردگی
تا یاد نشتر میکنم خون در رگم هو میزند
یا رب کجا تمکین فروشد کفّهٔ قدر شرر
آفاق کهسارست و سنگم بر ترازو میزند
بیدل گران افتاده است از عاجزی اجزای من
رنگی که پروازش دهم چون شمع بر رو میزند



