
بیدل دهلوی- غزل شماره 1232
در گلستانی که چشمم محو آن طنّاز ماند
نکهت گل نیز چون برگ گل از پرواز ماند
بسکه فطرتها به گرد نارسایی بازماند
یک جهان انجام، خجلتپرور آغاز ماند
نغمهها بسیار بود امّا ز جهلِ مستمع
هرقدر بیپرده شد در پردههای ساز ماند
حسن در اظهار شوخی رنگِ تقصیری نداشت
چشمها غفلتْ نگه شد جلوه محو باز ماند
این زمان، حسرت، تسلّیخانهٔ جمعیّت است
بیخیالی نیست آن آیینه کز پرداز ماند
نقشِ نیرنگِ حقیقت ثبتِ لوحِ دل بس است
شوق غافل نیست گر چشمِ تماشا باز ماند
جوهر آیینهٔ من سوخت شرمِ جلوهاش
حیرتی گل کرده بودم لیک محو ناز ماند
عمرها شد خاک بر سر میکند اجزای من
یارب این کَردِ پریشان از چه دامن باز ماند
شعلهٔ ما دعوی افسردن آخر پیش برد
برشکست رنگ بستم آنچه از پرواز ماند
صافی دل شبههٔ هستی به عرض آوردن است
عکس هر جا محو شد آیینه از پرداز ماند
جادۀ سرمنزلِ مقصد خطِ پرگار داشت
عالمی انجامها طی کرد و در آغاز ماند
یار رفت از دیده امّا از هجوم حیرتش
با من از هر جلوهای آیینهداری باز ماند
خامشی روشنگر آیینهٔ دیدار بود
با سوادِ سرمه پیوست آنچه از آواز ماند
از گداز صد جگر اشکی به عرض آوردهام
بخیهای آخر ز چاک پردههای راز ماند
بیدل از برگ و نوای ما سیهبختان مپرس
روزگار وصل رفت و طالع ناساز ماند



