
بیدل دهلوی- غزل شماره 520
تا نظر بر شوخی آن نرگس خودکام داشت
چشمهٔ آیینه موج روغن بادام داشت
باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت
سرمهام در گوشهٔ چشم عدم آرام داشت
عالمی را صید الفت کرد رنگ عجز من
در شکست خویشتن مشت غبارم دام داشت
پختگی در پردهٔ رنگ خزانی بوده است
میوهام در فکر سرسبزی خیالی خام داشت
یاد آن شوقی که از بیطاقتی های طلب
دل تپیدن نیز در راهت شمار گام داشت
از ادای ابرویت لطف نگه فهمیدهام
این کمان، رنگ فریب از روغن بادام داشت
گر نمیبود آرزو تشویش جانکاهی نبود
ماهیان را نشتر قلاب حرص کام داشت
ناله را روزی که اوج اعتبار نشئه بود
چون جرس، بیدل به جای باده، دل در جام داشت



