
بیدل دهلوی- غزل شماره 1195
حسرتِ مخمورم آخِر مستیْ انشا میشود
تا قدح راهی است کز خمیازهام وامیشود
جز حیا موجی ندارد چشمهٔ آیینهام
گردِ من چندان که روبی آب پیدا میشود
بسکه دارد بینشانی پردۀ ناموسِ من
در نگین نامم چو بو در گُل معمّا میشود
لب گشودن رشتهٔ اسرارِ یکتایی گسیخت
نسخه بیشیرازه چون شد معنی اجزا میشود
نسبتِ تشبیه غیر از خفّت تنزیه نیست
شیشه میباید شکستن نشئه رسوا میشود
انفعالِ فطرت از کم ظرفی ما روشن است
قطره کز دریا جدا شد ننگِ دریا میشود
کامرانیهای دنیا کارگاهِ خودسریست
با فضولی طبع چون خو کرد مرزا میشود
پاسِ دل دارید کز پیچ و خم این کوهسار
نشئه بیپرواست امّا کار مینا میشود
پردهٔ فانوس میباشد شریک نورِ شمع
جسم در خورد صفایِ دل مصفّا می شود
نوبت موی سفید است از امل غافل مباش
صبح چون گل کرد، حشرِ آرزوها میشود
نقشِ نیرنگِ جهان را جز فنا نقّاش نیست
این بناها چون حباب از سیل بر پا میشود
حسنِ سعی، آیینه روشن میکند انجام را
ریشهٔ تاک است کاخِر موجِ صهبا میشود
زاهد از دل شوقِ تسبیحِ سلیمانی برآر
ای ز معنی بیخبر دین تو دنیا میشود
تنگی آفاق تا دل، دقّت اوهامِ تست
از غبارت هر چه گردد پاک، صحرا میشود
خلق را رو بر قفا صبح قیامت دیدنیست
دی نمایانست زان روزی که فردا میشود
بسکه مضمونهای مکتوبِ محبّت نازک است
خطّش از برگشتنِ قاصد چلیپا میشود
زین ندامتخانه بیرون رفتنت دشوار نیست
هرقدر دستی که میسایی بهم پا میشود
کرد بیدل گفتگو ما را ز تمکین منفعل
قلقل آخر سرنگونیهای مینا میشود



