
بیدل دهلوی- غزل شماره 118
جلوهٔ او داد فرمان نگاه آیینه را
هاله کرد آخر به روی همچو ماه آیینه را
منع پرواز خیالت در کف تدبیر نیست
تا کجا جوهر نهد بر دیدگاه آیینه را
از شکست رنگ عجز اندود ما غافل مباش
بشکند تمثال ما طرف کلاه آیینه را
بسکه ما آزادگان را از تعلق وحشت است
عکس ما چون آب داند قعر چاه آیینه را
امیتاز جلوه از ما حیرت آغوشان مخواه
دورگرد دیده میباشد نگاه آیینه را
فرش نادانی ست هر جا آب و رنگ عشرتی ست
ساده لوحی داد عرض دستگاه آیینه را
گفتگو سیل بنای سینه صافی میشود
امتحانی میتوان کردن به آه آیینه را
عرض هستی بر دل روشن غبار ماتم است
ازنفس ها خانه میگردد سیاه آیینه را
این زمان ارباب جوهر دام تزویرند و بس
میتوان دانست آب زیر کاه آیینه را
با صفای دل چه لازم اینقدر پرداختن
جلوه بی رنگی ست اینجا نیست راه آیینه را
جز به جیب دل سراغ امن نتوان یافتن
چون نفس از هرزه گردی کن پناه آیینه را
بیدل اندر جلوه گاه حسن طاقت سوز اوست
جوهر حیرت زبان عذرخواه آیینه را



