
بیدل دهلوی- غزل شماره 193
زخم دل چندین زبان داده ست پیغام مرا
بی سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا
بی نشانی مقصدم اما سراغ ما و من
جامهای دارد که پوشیده ست احرام مرا
عمرها شد در فضای بی نشان پر میزنم
آشیان در عالم عنقاست اوهام مرا
در غبارگردش رنگم خرام ناز کیست؟
اندکی از خویش رو تا بشمری گام مرا
پردهٔ چشمم به برق حسرت دیدارسوخت
انتظار آخر مقشر کرد بادام مرا
قدر دان فرصت ساز تماشایم چو شمع
جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا
اوج اقبالم حضور یک نفس راحت بس است
سایهٔ دیوار دارد در بغل بام مرا
از سواد فقر گرد سرمه رنگ آوردهام
چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا
نشکند رنگی که گلزاری نپردازد ز من
کلک نقّاش است ساقی گردش جام مرا
حلقهٔ چشمی به راه انتظار افکندهام
پر میفشان ای مژه تا نگسلی دام مرا
قاصد حسرت نصیبان وفا پیداست کیست
بخت برگردد که خواند بر تو پیغام مرا
چارهٔ سودای من بیدل ز چشم یار پرس
عشق در مغز جنون پرورده بادام مرا



