
بیدل دهلوی- غزل شماره 1840
هرگه روم از خویش به سودای وصالش
توفان کند از گرد رهم بوی خیالش
خواندند به کوثر ز لب یار حدیثی
از خجلت اظهار عرق کرد زلالش
رنگی که دمید از چمنِ وحشتِ امکان
بستند همان نامهٔ پرواز به بالش
از کلفت آیینهٔ عشّاق حذر کن
بر جلوه اثر میکند افسونِ ملالش
عمری که ز جیبش شرر خسته نخندد
نگذار که پامال کند گردش سالش
تحریک زبان صرفهٔ بیمغز ندارد
سررشتهٔ رسوایی کوس است دوالش
درویش همان قانع آهنگ خموشیست
همکاسهٔ چینی نتوان یافت سفالش
کلکی که به سرمنزلِ معنیست عصایم
صد شمع توان ریختن از رشتهٔ نالش
از مکر فلک اینهمه غافل نتوان زیست
چینِ حسدی هست در ابرویِ هلالش
بیدل به قفس کردهام از گلشنِ امکان
رنگی که نه پرواز عیانست و نه بالش



