
بیدل دهلوی- غزل شماره 2200
زان ناله که شب بی رخت افراخته بودم
در گردنِ گردون رسن انداخته بودم
این عالم آشفته که هستی است غبارش
رنگیست که من صبح ازل باخته بودم
پروازِ غبارم پرِ طاووس ندارد
همدوشِ خیالت، نفسی تاخته بودم
هیهات که فردا چه شناسم منِ غافل؟
دیروز هم آثار تو نشناخته بودم
پیشانیام آخر ز عرق پاک نگردید
کز تاب رخت آینه نگداخته بودم
جز باد نپیمودم ازین دشت توّهم
چون صبح، طلسمِ نفسی ساخته بودم
در آتشم از ننگ فضولی چه توان کرد؟
او در بر و من آینه پرداخته بودم
خاکسترم امروز تسلّیگرِ دود است
پروانهٔ بیتاب همین فاخته بودم
بیدل ز میان دست غریبی به در آمد
تیغی که به میدان غرور آخته بودم



