
بیدل دهلوی- غزل شماره 1103
تا ز گردِ انتظارت مستفیدم کردهاند
روسفیدِ الفت از چشمِ سفیدم کردهاند
نوبهارِ گردشِ رنگِ تماشا نیستم
از قِدم آیینهٔ شوق جدیدم کردهاند
نغمهام امّا مقیمِ سازِ موهومِ نفس
در خیالآباد پنهانی پدیدم کردهاند
تا نفس باقیست از گرد من و ما چاره نیست
هرزهتاز عرصهٔ گفت و شنیدم کردهاند
دیدۀ قربانیام، برگ نشاطم حیرت است
از کفن خلعتطرازیهای عیدم کردهاند
آرزو تا نگذرد زین کوچه بی تلقینِ درد
طفل اشکی چند در پیری مریدم کردهاند
یأس کو تا همّتم سامان آزادی کند
عالمی را دامِ تسخیرِ امیدم کردهاند
چون نفس از ضعف جز قلب هوا نشکافتم
فتح باب بیدری وقف کلیدم کردهاند
حسرت من میتپد همدوشِ نبضِ کاینات
در دلِ هر ذرّه صد بسمل شهیدم کردهاند
بیدل از پیری سراپایم خم تسلیم ریخت
سرو این گلزار بودم شاخ بیدم کردهاند



