
بیدل دهلوی- غزل شماره 632
دل ماند بی حس و غمت افشانده بال رفت
این ناوک وفا همه جا پوست مال رفت
خلقی ازین بساط به وهم گذشتگی
بی نقش پا چو قافلهٔ ماه و سال رفت
زین دشت گرد ناقهٔ دیگر نشد بلند
هر محملی که رفت به دوش خیال رفت
زر دوستان تهیهٔ راه عدم کنید
قارون به زیر خاک پی جمع مال رفت
ناایمنی نبرد ز گوهر حصار موج
سرها به زانوی عدم از زیر بال رفت
گر شرم داری از هوس جاه شرم دار
تا قطره شد گهر عرق انفعال رفت
بی دستگاهی، آفت آثار مرد نیست
نارفتنی است خط اگر از خامه نال رفت
موج گهر، چه وا کشد از معنی محیط
حرفی که داشتم به زبان های لال رفت
اشکم به دیده محمل انداز برق داشت
گفتم نگاهی آب دهم بر شکال رفت
تصویر تیره بختی من میکشید عشق
از هند تا فرنگ، قلم بر زگال رفت
ای چینی اینقدر به طنین موی سر مکن
فغفور در اعادهٔ ساز سفال رفت
بیدل دلیل مقصد عزت تواضع است
زبن جاده ماه نو به جهان کمال رفت



