
بیدل دهلوی- غزل شماره 2603
سر نقشِ پا به بلندیی برسد ز شکوه خرام او
که هلال خط به زمین کشد ز تبسّم لب بام او
ز شکوه جلوه نداشتم سر و برگ آینۀ طلب
به زبان موج گهر زدم درِ التماسِ خرام او
اگر از زمین به هوا رسم، وگر از سمک به سما رسم
به دل رمیده کجا رسم؟ که رسم به فهم مقام او
سر خاک اگر به هوا رسد چو نظر کنی ته پا رسد
نرسیده ام به عبارتی که ببالم از در و بام او
بد و نیک شهد آرزو به چه زخم می تپد اینقدر؟
که هنوز تیغ تبسّمی نکشیده سر ز نیام او
زسراغ منزل بی نشان، چه اثر برد تک و تاز دل
که به هر قدم سپر افکند چو نفس در آینه گام او
نفست به سینه شکسته به، درِ جنبش مژه بسته به
نشود که رم کند از نظر چو نگاه وحشی رام او
بجز اینکه خاک عدم به سر فکند، دگر چه کند کسی؟
نرسید دیده به جلوه اش چو زبان به حرْکت نام او
همه اوست ساز فنون مکن، به خیال آینه خون مکن
ز نیاز و ناز جنون مکن، چه دعای تو، چه سلام او
به سواد انجمنِ ادب مژه باز کردن بیدلم
که نزد نفس به چراغ کس سحرآفرینیِ شام او



