
بیدل دهلوی- غزل شماره 257
کردهام باز به آن گریهٔ سودا، سودا
که ز هر اشک زدم بر سر دریا، دریا
ساقی امشب چه جنون ریخت به پیمانهٔ هوش
که شکستم به دل از قلقل مینا، مینا
محو او گشتم و رازم به ملاء توفان کرد
هست حیرانی عاشق لب گویا، گویا
داغ معماری اشکم که به یک لغزیدن
عافیت ها شد ازین آبله بر پا، بر پا
درد عشقم من و خلوتگه رازم وطن است
گشتهام اینقدر از نالهٔ رسوا، رسوا
نذر آوارگی شوق هوایت دارم
مشت خاکی که دهد طرح به صحرا، صحرا
دل آشفتهٔ ما را سر مویی دریاب
ای سر موی تو سرکوب ختن ها تنها
دور انسان به میان دو قدح مشترک است
تا چه اقبال کند جام لدن یا دنیا
تا تقاضا به میان آمده، مطلب رفته ست
نیست غیر از کف افسوس طلب ها، لبها
بیدل این نقد به تاراج غم نسیه مده
کار امروز کن امروز، ز فردا، فردا



