
بیدل دهلوی- غزل شماره 2573
نیامد کوشش بیحاصل گردون به کار من
مگر از خاک بردارد مرا سعی غبار من
نهال نالهام نشو و نمای طرفهای دارم
دل هرکس گدازی دید گردید آبیار من
نمیدانم چه برق افتاده در بنیاد ادراکم
که داغ دل شرار کاغذی شد در کنار من
به وحشت نالهٔ آزادم، از گردون چه غم دارد؟
اسیر طوق قمری نیست سرو جویبار من
تحیّر جوهری گل کردهام نومید پیدایی
مگر آیینه از تمثال خود گیرد عیار من
چو اجزای تخیّل نامشخص هیأتی دارم
قلم در رنگ تصویری نزد صورت نگار من
ز بس بیانفعال دورباش عبرتم دارد
نمیگرید عرق هم بر ندامتهای کار من
رهایی پرفشان و مفت جمعیّت گرفتاری
به فتراک نفس عمریست میلرزد شکار من
نمیدانم هوس بهر چه میسوزد نفس، یارب؟
تو داری عالم نازی که ممکن نیست نار من
ز بس در یاد چشم او سراپا مستیام بیدل
قدح بالید اگر خمیازه گل کرد از خمار من



