صورت گری که پیکر روز و شب آفرید

اقبال لاهوری

زبور عجم

شماره 126

صورت گری که پیکر روز و شب آفرید

از نقش این و آن به تماشای خود رسید

صوفی برون ز بنگه تاریک پا بنه

فطرت متاع خویش به سوداگری کشید

صبح و ستاره و شفق و ماه و آفتاب

بی پرده جلوه ها به نگاهی توان خرید

نوشته‌های مرتبط

بینی جهان را خود را نبینی

ادامه نوشته »

من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

ادامه نوشته »

خواجه از خون رگ مزدور سازد لعل ناب

ادامه نوشته »

فرشته گرچه برون از طلسم افلاک است

ادامه نوشته »

مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند

ادامه نوشته »

نور تو وانمود سپید و سیاه را

ادامه نوشته »