شعرمن

بردستچینِ شعر، چه زیباست، شعرِمن

با واژه های سره مطلاست، شعرِمن

زخمِ نهانیِ جگرِ چاک چاک، چیست؟

دردی چو حجمِ کرۀ دنیاست، شعرمن

درمجمرِ سیاهِ دلِ بی قرارِ قرن

یک توته قوغِ سرخِ تمناست، شعرمن

فواره های آبِ سرابِ دوچشمِ او

از لنزِ چشمِ قافیه پیداست، شعرمن

بی ماهیانِ قاتلِ دریای زندگی

آبِ زلالِ بحرِ مصفاست، شعرمن

ای زندگی به رغمِ دروغت، دروغ نیست

اما بدان که یکسره، یک لاست، شعرمن

با کاروانِ فاجعه تنها بدستِ دهر

در غم فرونشسته و تنهاست، شعرمن

تا کوهِ قافِ شعر مرو، صبرکن، بیا

برخیز و خود نگر که دراینجاست، شعرمن

همه گفتند

من نگفتم! همه گفتند! که باورکردیم

این سخن از لبِ ناپاکِ کی ازبرکردیم

بادوسنگِ سیۀ تهمت و تکرارِ دروغ

دل آیینه شکستیم و مکدرکردیم

مستند های سیه رویی بوجهلی را

ازسرِجهل گرفتیم و بلب سرکردیم

یکطرف حق، طرفی کثرت آرای خطا

به زبان بازسرانگشتِ غلط ترکردیم

درسیه روزی اندیشۀ ما نیست شکی

مگر! ازروز، سخن گفته و محشرکردیم

مُعبرِباغ

به گفتن درنمی آید به گوشت صوتِ زنجیرم

چرا برمسِّ دل نگذاشته تاثیری، اکسیرم

نمک از کوه بیگانه نریزانم به دیگِ فکر

که زهراگین نگرداند طعامِ پاکِ تدبیرم

سیه پوشم ز دستِ صد خِرَد مرده، وَ چون یلدا

شبستانِ ملامت باراین دنیاست، تقدیرم

دلِ مرداب تو گرداب غم گردیده درچشمم

من آخر هم به زیر چتر این تقدیر می میرم

هدف فریادی ازپژواکِ آوازِ نخستین است

که مانا تا ابد ماند طنینِ پاکِ تقریرم

خیالم سبز، خوابم خوش، زبانِ همتم بالا‌ست

من آن آتش دلِ پارینه و سیمرغ تعبیرم

کورۀ غم

دل ساخت، زبان بافت، به سرنیزه برافراخت

درخِطَّۀ ما صادق و کاذب، کسی نشناخت

ازبسکه شنید این سخنِ اهلِ جفا را

 تکرارِ سخن شبهه به ذهنِ خِرَد انداخت

در دایرۀ شرطِ زبان، باگرو دل

ایمان و خِرَد بُرده به دربارِعدو باخت

ازجهلِ مُرَ کَّب به سَرِ مَرکَبِ جاهل

باخصم یکی گشته و برمنزلِ ما تاخت

القصه که لبهای ورم کردۀ ناپاک

ما را به تهِ کورۀ غم یکسره بگداخت

رگبار پاییز

از کدامین راه آمد در دلِ یلدای شب

باز پُر شد سینه ها از آه و واویلای شب

رعد با رگبارِ پاییزی رسید از پشتِ باغ

پُندکِ گلباغ پژمرد و بشد در پای شب

شبپره از بام آمد زیرِ پای بید مُرد

بید ها خشکید و گم شد سایه روشن های شب

شبچراغانی خوانِ دیگران مستور نیست

مِهرِ ما را  آب ریزاندند در مینای شب

باز ها با بالهای  باز پَر برداشتند

زاغ ماند و باغبان و خانۀ تنهای شب

شاخه چینی صنوبرها نصیبِ ما نشد

طالع کوته کجا و این قدِ بالای شب

درشبستانِ فلاکت، زودترآمد فرو

باز بر فرقِ امیدم مُشبِ بی پروای شب

سپید نیست

امروز رنگِ سبزِ تمنا سپید نیست

صبح بهار و صورتِ زیبا سپید نیست

آبِ زلالِ دهکده در جوی زند گی

برجسمِ تکدرختِ دلِ ما سپید نیست

رنگِ سپید و پاکِ صدف های قیمتی

دستی نخورده، در ته دریا سپید نیست

گَردِ فضای فصل شما را بروبد آب

اردیبهشت و بهمن اینجا سپید نیست

شب تا قلم بدستِ تفکرگرفت مَرد

درغم فرو فتاد که معنا سپید نیست

قافِ ناکجا

آری گمان بد که صدای خوش شماست

گودالِ طمطراقِ دروغینِ قصه هاست

افعی بدگمانی که در سینه پرورید

بهتان کمینه عیبی درین مارِ تیزپاست

در گوشه گوشه، لب لبِ پُس پُس گرفته اید

غیبت سرای تان دلِ مصداقِ ادعاست

ای درد و ای دریغ! به حالِ بدِ دروغ

در کُنج عاقبت به دل افسوسِ این صداست

مست است تارزن به سرای دریغ و درد

تا آن کجا که درآن قافِ ناکجاست