آگاهسازیها
پاککردن همه
خانه شعر
1
ارسال
1
کاربران
0
Reactions
126
نمایش
مرداد 22, 1404 11:09 ق.ظ
"درختی در گورستان بینام
روییده بود، بیاجازه، بیتاب
نه از خاک نیاکان،
نه از بذر دعا،
بلکه از استخوان مردی که هیچکس یادش نماند،
باد آمد،
نه برای نوازش،
بلکه برای بازجویی.
گفت: تو از کجایی؟
درخت گفت: از هیچجا،
از جایی که نام ندارد،
از جایی که تاریخ،
با خون،بیصدا نوشته میشود.
پرندهای آمد،
با بالهای شکسته،
نه برای آواز،
بلکه برای وصیت.
گفت: اگر روزی کسی از این گورستان گذشت،
بگو:
ما زنده بودیم،
اما کسی باور نکرد.
و من،
در سایهی آن درخت،
با دفتری خیس از خاکستر،
نوشتم:
شعر یعنی چیزی که نمیشود گفت،
اما باید نوشته شود.
سپند ابراهیمی، 18 مرداد 1404"